Alles zoals vroeger

Alles zoals vroeger 

11 mei 2021 - 10:33

De hoop dat alles weer wordt zoals vroeger begint te groeien. Er vallen steeds minder zieken en overledenen te betreuren, de vaccinaties swingen de pan uit, de economie trekt weer aan, de sociale omgang wordt met succes gestimuleerd, de strenge maatregelen worden afgezwakt, en je kunt weer op een terras gaan zitten zonder dat je moet zitten beven en sidderen van de angst op besmetting. Ja, het is niet ondenkbaar dat we ons nog dit jaar kunnen gedragen alsof er nooit een virus is geweest.

Wat gaan we doen als alles weer normaal is? Waarschijnlijk hetzelfde als tevoren: stupide reizen ondernemen, slecht voedsel eten in erbarmelijke restaurants, via Tinder lelijke, saaie, verwerpelijke sekspartners leren kennen, op bezoek gaan bij familie die je altijd al een stelletje idioten hebt gevonden, in de bioscopen gaan zitten staren naar films waaraan geen touw is vast te knopen, festivals bestormen waar al twintig jaar dezelfde kutbands staan te jammerplanken, de bruiloft die gepland was voor mei 2020 laten doorgaan in juni 2021 hoewel de bruid en de bruidegom elkaar ondertussen zijn gaan haten als de pest, mekaar knuffelen en kussen en de hand schudden terwijl je denkt: val toch dood, en van de weeromstuit zo min mogelijk je handen wassen, zelfs als je achter een struik hebt zitten schijten en je rechterhand het enige was waarmee je je kont kon afvegen.

Ja, we hebben veel om weder naar uit te kijken. Zelf kijk ik uit naar helemaal níks. Ik reis niet, ik heb geen vrienden, m’n weinige overgebleven familieleden wonen ver weg, ik verafschuw knuffelen en kussen en handen schudden, de bioscoop bezoek ik al jaren niet meer want na Pulp Fiction is er geen enkele aanvaardbare film meer gemaakt, van het eten in restaurants krijg ik negen van de tien keer de vliegende diarree, ik hang me nog liever op dan ooit naar een festival te gaan waar de massa’s dansende, vrolijke, vol drugs zittende klootzakken en kutwijven mij doen braken, en al ga ik wel eens op een terras zitten, dan is deze gedachte ongeveer de enige die bij me opkomt: wat zit ik hier in godsnaam te doen? Corona voorbij of niet, m’n leven zal nauwelijks een wending krijgen. Ik leef binnen deze vier muren, ik probeer een zo prettig mogelijke omgang te hebben met m’n vriendin en m’n hond, ik val m’n buren niet lastig, ik luister naar stille muziek zoals die van Sjostakovitsj, die ouwe nicht, en ik kijk wel eens tv, bijvoorbeeld naar OP1, waarbij ik naar Welmoed Sijtsma zit te staren, en denk: in plaats van de grote televisievedette uit te hangen zou je beter bloedworst met appelmoes staan koken voor je man en je kinderen, stomme temeier.

En wat ik ook doe is wat ik al veertig jaar doe: schrijven. Ik ben immers een schrijver, zij het er een van het dertiende knoopsgat, al veertig jaar dezelfde onzin op het papier kwakkend, van geen literair hout letterkundige pijlen makend, en me beklagen dat ik in plaats van schrijver geen kolonel in het leger ben geworden, m’n manschappen naar het front leidend, en daar alle maar dan ook álle vijanden een kogel door de stomme kop jagend. Het vreemdste van alles is dat ik desondanks de beste schrijver ben en blijf uit de Nederlandstalige boekenwereld. Er is simpelweg geen concurrentie. M’n zogenaamde collega’s zijn één voor één stupide, talentloze, grotendeels homoseksuele of genderneutrale nitwits, en ze bakken er niks van. Je kunt beter drie uur lang poten van dode muggen uitrukken met je tanden dan een halve alinea lezen van al die onnozelaars. Dat ze branden in de hel.

Oww, er gaat iets niet goed bij het opvragen van de reaguursels.
Reaguren Bekijk reaguursels {{totalComments}}
{{totalComments}} reaguursels geplaatst {{totalComments}} reaguursel geplaatst Er zijn geen reaguursels geplaatst.
Vernieuw
image/svg+xml
image/svg+xml
{{comment.nickname}}
{{comment.dateCreated | date:'dd MMMM yyyy - hh:mm:ss'}}
Niet ok Gemeld

{{comment.text}}

Vernieuw
Reaguren is niet mogelijk.
{{message}}
{{message}}
Je bent vergeten een reaguursel op te geven.