De richting kwijt

De richting kwijt 

06 oktober 2020 - 15:12

            We zijn de richting kwijt. Welke richting? Geen idee, en dat is net het probleem. Vroeger wist je: ik ga naar links, ik ga naar rechts, ik ga vooruit, of ik ga achteruit. Tegenwoordig weet je niet eens waar links is, waar rechts is, en hoe je het onderscheid tussen vooruit en achteruit kunt bepalen. Het brein draait vierkant, de hersens staan onder druk, de geest is verloren gelopen, en voor de rest strompel je rond als een kip zonder kop met gebroken poten. Down zijn, lijden aan een burn-out, depressief worden, ze zijn aan de orde van de dag. Ik heb er zelf ook last van, terwijl ik vroeger de meest evenwichtige persoon was die je je kunt voorstellen, behalve als ik dronken was, dan sloeg ik om me heen, schreeuwde ik tegen vrouwen dat ze aan de haard moest blijven zitten, en kotste ik bij voorkeur op baby’s en bejaarden. Maar als ik nuchter was, dan was ik het zonnetje in huis, kon iedereen op mij rekenen, stapte ik met het goeie been uit bed, en liep ik de hele dag fluitend door het leven. Het probleem bestond erin dat ik zelden nuchter was. Zuipen was wat me overeind hielp. Tot ik godverdomme besloot om ermee te stoppen, omdat de dokter zei: ‘Nog een jaar of vijf doordrinken zoals je bezig bent en je kunt zo het graf in.’

De vraag was: is het zo erg om op weg naar het graf te zijn? Na lang nadenken, piekeren en overwegen besloot ik: ik blijf nog maar even op aarde, een jaar of vijftig of zo, en in die periode doe ik m’n best om de wereld naar de kloten te helpen. De wereld is er inderdaad, te wijten aan m’n romans, niet veel beter op geworden. Maar depressief werd ik niet van m’n kamikazepogingen om wat recht was krom te maken. Daar is thans verandering in gekomen. Wijt het aan de corona, wijt het aan de angst voor alles, wijt het aan m’n omhoog klimmende leeftijd, wijt het aan de klimaatshit, wijt het aan de multiculturele maatschappij, wijt het aan de dolksteken van de liefde, wijt het aan wat je maar wil, maar ik zit zwaar aan de grond, diep in de put, en midden in de tunnel die aan het eind geen licht heeft. Ik bezocht een therapeut, en die luisterde naar mij, maar ik had niks van betekenis te zeggen. Ik bezocht een pyscholoog, en die gaf me raad, en die raad sloeg ik als lastige mug van me af. Ik bezocht een waarzegger, en die zei: ‘Voor jou ligt geen enkele waarheid in het verschiet.’ Ik dacht: weet je wat, ik begin opnieuw met zuipen. Maar nee, dat zou geen zoden aan de dijk zetten, de kans dat ik door de drank nog dieper zou zinken, was niet onbestaande, integendeel.

Hetzelfde voor drugs snuiven, naar de hoeren gaan, en boeken lezen van Ilja Leonard Pfeiffer. Ik meen dat niks me kan helpen om m’n depressie achter mij te laten. Of misschien moet ik emigreren, en ergens anders een leven gaan leiden dat totaal verschillend is van het leven dat ik in arren moede nu leid. Emigreren naar waar? Niet naar verre landen, waar mensen een taal brabbelen die mij als uilengekras in de oren klinkt. Waar mensen voedsel eten dat ik nog niet aan m’n hond zou geven. Waar mensen kleren dragen die mij alleen maar jeuk op heel m’n huid zouden bezorgen. Waar mensen hun medemensen behandelen als waren het lastige muggen. Waar mensen niet eens m’n romans zouden lezen. Nee, niet verhuizen naar die oorden, ik zou daar alllen maar afglijden naar een vegetatieve toestand. Mogelijk verhuis ik naar Nederland. Naar Spijkenisse, Zaandam, of Schiermonnikoog. En dan ga ik van de Nederlanders eisen dat ze me van m’n depressie afhelpen. Het probleem is dat alle Nederlanders, van de eerste tot de laatste, al lang de richting kwijt zijn.

Oww, er gaat iets niet goed bij het opvragen van de reaguursels.
Reaguren Bekijk reaguursels {{totalComments}}
{{totalComments}} reaguursels geplaatst {{totalComments}} reaguursel geplaatst Er zijn geen reaguursels geplaatst.
Vernieuw
image/svg+xml
image/svg+xml
{{comment.nickname}}
{{comment.dateCreated | date:'dd MMMM yyyy - hh:mm:ss'}}
Niet ok Gemeld

{{comment.text}}

Vernieuw
Reaguren is niet mogelijk.
{{message}}
{{message}}
Je bent vergeten een reaguursel op te geven.