De wens

De wens 

28 december 2020 - 13:18

Als we in deze ultieme dagen van 2020 terugkijken, moet we opletten of we zouden alleen maar corona zien. Ondertussen zijn er wel ook vele andere dingen aan de hand geweest. Welke dingen? Ik ben ze godverdomme vergeten, want al wat ik kan bedenken is toch die vermaledijde corona. Die heeft onze levens bepaald, en sinds februari vult dit dodende virus voor driekwart alle nieuwsuitzendingen, duidingsprogramma’s, en internetverkeer. Mensen gingen zich op de koop toe, te wijten aan die covid, raar gedragen.

We moesten op anderhalve meter afstand blijven, maar voor sommigen was tien meter afstand nog te weinig. We moesten een monkkapje dragen, maar sommigen droegen niet alleen dit kapje maar ook nog een tweede kapje én een dikke sjaal rond hun kanis. We moesten geregeld onze handen wassen, maar sommigen wasten hun handen vijfenzeventig keer per dag, zodat het vel op die poten zo goed als aan het afsterven ging.

Anderen trokken zich dan weer niet veel aan van de door de regering uitgevaardigde maatregelen. Die botsten tegen je op, droegen een masker met gaten erin, en wasten hun handen alleen als ze na het kakken bij het afvegen van hun reet door het wc-papier hadden gestoten. Ze organiseerden feestjes voor dertig mensen, liepen met z’n vijven een winkel binnen, en als ze op Tinder iemand ontmoet hadden gingen ze daar dezelfde avond mee naar bed, zonder eerst zichzelf en hun onenightstand te laten testen.

Ikzelf behoorde de hele tijd tot de groep van bangeriken, angsthazen, en broekschijters. Ik kwam alleen buiten om met m’n hond Aquí te wandelen, tegen wie ik zei: ‘Snel je behoefte doen, Aquí, en dan weder naar binnen!’ Het diertje heeft gaandeweg de maanden van 2020 geleerd om binnen de twintig seconden te plassen en te poepen en dan als een gek achter me aan te spurten om zo vlug mogelijk ons gebouw in te raken. Thuis deed ik dan m’n sjaal en m’n twee mondkapjes af, en waste ik drie keer m’n handen tot de huid bijna loskwam.

Ik vroeg aan m’n vriendin Lena om minstens drie  meter afstand van me te houden, maar eerlijkgezegd was ik niettemin soms zo geil op haar, dat ik me een half uurtje van die afstand niks aantrok en Lena en ik de pannen van de daken vogelden. Voedsel en drank lieten we leveren door Takeaway, en wat we in de zomer wel geriskeerd hebben, waren een paar ritjes op de Triumph Street Twin-motorfiets, waarbij we plaatsen opzochten waar praktisch niemand anders aanwezig was, bijvoorbeeld uitgestrekte weilanden, afgelegen wouden, en vergeten landschappen. Dan gingen we zitten op een oude boomstronk, en praatten we over het leven in het algemeen en ons eigen leven in het bijzonder.

We besloten dat wij tot degenen behoorden die niet hoefden te klagen, omdat we elkaar hadden. Onze samenhorigheid stond en staat in schril contrast tot de eenzaamheid waaraan velen kapot dreigen te gaan. Ze hebben alleen maar hun vier muren hebben om tegen te praten, en ze zijn er psychisch zodanig ellendig aan toe dat ze niet alleen tegen die vier muren praten, maar ze ook uitnodigen tot huppelen, dansen, en zingen. Ik heb daar een verhaal over geschreven, getiteld ‘De Zingende Muren’, dat binnenkort zal gepubliceerd worden in het tijdschrift De Groene Amsterdammer. Ik krijg er 7250 euro voor, want ik ben en blijf een van de best betaalde schrijvers van het Nederlandstalige gebied. Maar geld interesseert me niet, al wat ik wil is dat niet alleen m’n vriendin, m’n hond en ik gezond blijven, maar ook de rest van de wereldbevolking. Je zou dit, in deze tijden, een compleet belachelijke wens kunnen noemen. 

Oww, er gaat iets niet goed bij het opvragen van de reaguursels.
Reaguren Bekijk reaguursels {{totalComments}}
{{totalComments}} reaguursels geplaatst {{totalComments}} reaguursel geplaatst Er zijn geen reaguursels geplaatst.
Vernieuw
image/svg+xml
image/svg+xml
{{comment.nickname}}
{{comment.dateCreated | date:'dd MMMM yyyy - hh:mm:ss'}}
Niet ok Gemeld

{{comment.text}}

Vernieuw
Reaguren is niet mogelijk.
{{message}}
{{message}}
Je bent vergeten een reaguursel op te geven.