Er gebeurt altijd wel wat

Er gebeurt altijd wel wat 

25 mei 2021 - 10:45

Je zit wel eens na te denken, en dan denk je: er is niks om over na te denken, want er gebeurt niks. Alles ligt plat, stil, dood, op z’n kont, en in de diepte der onbereikbare wateren. Niemand heeft een verhaal, heeft iets te vertellen, heeft iets te melden, heeft een reden om z’n mond open te trekken, en heeft enige aanleiding om te schreeuwen: ‘Wil je nu wat weten!’

Zo lijkt het op het eerste gezicht, maar als je goed zoekt is er toch enig schraal nieuws te rapen. Bijvoorbeeld: Hamas en Israël zijn eventjes gestopt met elkaar het bloed onder de nagels vandaan te pesten. Dat gepest bestond uit bommen gooien, kogels in het rond schieten, granaten gooien als pepernoten, vrouwen en kinderen vermoorden, en land opeisen dat eerst van de ene was, dan van de andere, een paar dagen van allebei, dan van geen van beiden, en tenslotte van Israël, terwijl het eigenlijk van de Palestijnen was.

Zo kun je wel bezig blijven. Maar goed, zo gebeurt er tenminste iets, al heeft het de impact van een hete plaat die door geen enkele druppel bereikt wordt. Het blijft wel een feit dat met name Israël niet te veel praatjes moet hebben. Oké, ze zijn in de loop der geschiedenis niet altijd even keurig behandeld door om het even wie, maar dat wil niet zeggen dat zij zelfs iedereen die geen boter op het hoofd heeft moeten onthoofden. Ik heb alvast de vriendschap met m’n joodse vrienden opgezegd. Dat zijn er twee, Sam en Moos. Overigens is Sam een enorme eikel en Moos een halve zool, dus zoveel was die vriendschap niet waard. Laten we echter alsnog de vingers kruisen dat het Palestina/Israël-conflict voorgoed ophoudt, voor het begint te vervelen.

Heel ander nieuws, en ook niet echt leuk, kwam uit De Pijp in Amsterdam. Daar heeft een gestoorde ziel rondgehouwd met een mes en voor een dode en een aantal gewonden gezorgd. Ik ben al vaak in De Pijp geweest, en eerlijkgezegd heb ik me daar nooit op m’n gemak gevoeld. Het is een gevaarlijke buurt. Ik zat er eens op een terrasje een pannenkoek te eten toen er ineens een zwakzinnige op me afkwam, het potje chocoladesaus dat bij de pannenkoek hoorde van de tafel rukte, en dat leeggoot op m’n kop. Ik liet het daar niet bij, en sloeg hem met een uppercut tegen de straatstenen, waarna ik hem een paar trappen tegen z’n nieren gaf, hem in z’n gezicht spuwde, en hem opdroeg om de rekening voor de pannenkoek en de chocoladesaus te betalen, wat hij nog deed ook.

Ik bedoel, dat er in De Pijp onprettige dingen voorvallen, dat hoeft niemand te verbazen. Plus, in België vallen zulke dingen ook voor. Een militair heeft bedreigingen geuit naar politici en virologen, heeft een paar afscheidsbrieven geschreven, en toen men hem wilde oppakken kon men hem niet vinden, al is men naar hem op zoek gegaan met vijfhonderd soldaten en driehonderd politiemensen. Hij verschool zich naar het schijnt in een Kempisch struikgewas, dat zo groot is als het strafschopgebied van een voetbalteam in de lagere klassen, maar nee hoor, dagenlang vond men hem niet. Ondertussen werden vijfentwintig politici en zestig virologen naar een geheim adres gebracht, want je weet maar nooit, temeer omdat de militair, een neonazi pur sang, uit z’n kazerne doodleuk een raketwerper en een paar oorlogsgeweren had kunnen meegrissen.

En welja, tenslotte de grootste gebeurtenis aller tijden, die we bij nader inzien niet uit het oog mochten verliezen: het Eurosongfestival. De morele winnaar was Jeangu. Was hij blank geweest, hij was zeker hoog geëindigd. Laten we met z’n allen het racisme stoppen!

Oww, er gaat iets niet goed bij het opvragen van de reaguursels.
Reaguren Bekijk reaguursels {{totalComments}}
{{totalComments}} reaguursels geplaatst {{totalComments}} reaguursel geplaatst Er zijn geen reaguursels geplaatst.
Vernieuw
image/svg+xml
image/svg+xml
{{comment.nickname}}
{{comment.dateCreated | date:'dd MMMM yyyy - hh:mm:ss'}}
Niet ok Gemeld

{{comment.text}}

Vernieuw
Reaguren is niet mogelijk.
{{message}}
{{message}}
Je bent vergeten een reaguursel op te geven.