Hoe Amsterdam weer even mijn thuis werd

Hoe Amsterdam weer even mijn thuis werd 

25 april 2019 - 13:45

Ik sta bij mijn fiets in Bos en Lommer in Amsterdam West als ik opeens een hard en vooral hoog gegil hoor. Mensen op het terras staan op en rennen naar de overkant van de straat. Bij de Turkse bakker op de kruising van de Bos en Lommerweg met de Admiraal de Ruyterweg gilt een moeder en haar kind. Het meisje met blond krulhaar is met haar voet in de spaken van haar moeders fiets gekomen. Het laarsje hangt er vreemd verdraaid bij, alsof het los op het been staat. Binnen mum van tijd hebben zo’n vijftien mensen zich om het tweetal heen verzameld. De bakker houdt de fiets vast en duwt mij het andere deel van het stuur in m’n hand. Twee Marokkaans-Nederlandse jongens rennen naar een fietsenwinkel en komen terug met een nijptang en slijptol. Ze gaan direct aan het werk. Verschillende vrouwen ontfermen zich over de moeder. Het kind wordt in drie verschillende talen getroost. Een oudere Turks-Nederlandse man oppert het meisje wat water te geven. Een verkoopster rent snel haar zaak in en komt met een flesje terug. Niemand filmt. Niemand maakt foto’s. Eén vrouw belt na kort overleg 112. Het belletje wordt serieus genomen. Politie, ambulance en brandweer rukken uit. Maar de buurt is sneller. Alle aandacht gaat uit naar het kind, waarvan het voetje bij iedere volgende spaak die door de jongens wordt doorgeknipt langzaam vrij komt. De slijptol blijkt overbodig. Eenmaal bevrijd wordt het meisje door vele handen voorzichtig opgetild. Een vrouw prijst volgens goed evangelisch gebruik de Heer. Enkele moslims volgen met elhamdulillah (halleluja).

Als de ambulance aanrijdt zit het meisje geschrokken op een stoel voor de winkelpui van de Turkse bakker en krijgt het koekjes van de bakkersvrouw. Dit is Amsterdam. Dit is Nederland. Op z’n mooist. Het besluitvaardigst. Eén efficiënt team waarin iedereen als vanzelf z’n rol en plek vindt. Ik kijk nog even naar het schouwspel en loop dan geëmotioneerd weg. Veeg haastig wat tranen weg. Wat heb ik me lang niet thuis gevoeld in m’n eigen stad. Uitgescholden. Weggeduwd. Dagelijks doelwit van transfobie. Islamofobie. Kutmoslim. Vuile flikker. Mensen die niet naast me willen zitten. Of zich snel uit de weg maken als ik ze probeer aan te spreken.

Als ik op verzoek van het magazine L’Homo een weekend lang het juicy weekend verzorg en om het aantal uur braaf een story over m’n weekendactiviteiten op hun Instagram-account plaats, barst de bom. Hoe haal ik het in m’n hoofd mijn marktbezoek op plein 40/45 te filmen? Mezelf dansend en shisha rokend in een Arabisch restaurant te filmen? Turkse koffie te drinken in een Turks café? Dat ik ook laat zien hoe ik met m’n beste witte vriend brunch in een hipsterbar wordt voor het gemak genegeerd. Evenals de birthday party bij een groep hippe witte queer vrienden in Amsterdam Oost. “Aanpassen of wegwezen!” (inclusief een hoop Nederlandse vlaggetjes). “Is dit de L’Homo of L’Arab?” “Mijn vrienden en ik hebben allemaal op Forum gestemd vanwege mensen zoals jij.” Het was nooit mijn bedoeling een politiek statement te maken. Ik filmde netjes m’n ontbijt van spinazie-omelet. M’n bezoekje aan de gym. En mijn vrolijke avond met een goede Marokkaans-Nederlandse vriend. Maar in deze tijd is alles politiek. Is buikdansen, shisha roken of lopen over een plein waar nogal wat vrouwen gehoofddoekt zijn een ongewenst statement. Het mag niet bestaan, zoals ik niet mag bestaan. Zelfs al ben ik hier geboren en hier grootgebracht en is die shisha net zo verbonden met Amsterdam als Ajax, waar de stad zo graag voor uit z’n dak gaat. Na de wedstrijd is zelfs de meest afgelegen wijk een orkaan van toeterende auto’s, ronkende scooters en een uitbundig geschreeuw. “Wat een on-Hollandse vreugde!” roept een Marokkaans-Nederlandse vrouw uitgelaten tegen mij boven de kakofonie uit. “Het lijkt wel Cairo of Casablanca, geweldig!” Ze lacht en huilt tegelijk. “Ik heb me in geen tijden zo thuis gevoeld!” Voor mij geld precies hetzelfde.

De Parijzenaren moesten de Notre-Dame in vlammen zien opgaan om weer te samen te zingen, met elkaar te bidden en als éénheid door de straten te marcheren. Terwijl de vlammen uit het dak sloegen werd er somber gesproken over de ondergang van de Westerse cultuur. Maar in de verbondenheid van de Parijzenaren zie ik die levender dan ooit. Na jaren van toeristisch gewin krijgt de wereldberoemde kathedraal opeens haar ziel terug in de vorm van de publieke liefde op straat.

Het is dezelfde esprit de coeur die ik in mijn wijk voel bij de collectieve krachtsinspanning het kind van de fiets te bevrijden. Voor even wordt alle verschil, kleur en angst voor elkaar vergeten. En even ontspan ik, adem ik weer, voel ik de liefde van en voor een land en een stad die haar eigen kracht al zo lang lijkt vergeten.

Oww, er gaat iets niet goed bij het opvragen van de reaguursels.
Reaguren Bekijk reaguursels {{totalComments}}
{{totalComments}} reaguursels geplaatst {{totalComments}} reaguursel geplaatst Er zijn geen reaguursels geplaatst.
Vernieuw
image/svg+xml
image/svg+xml
{{comment.nickname}}
{{comment.dateCreated | date:'dd MMMM yyyy - hh:mm:ss'}}
Niet ok Gemeld

{{comment.text}}

Vernieuw
Reaguren is niet mogelijk.
{{message}}
{{message}}
Je bent vergeten een reaguursel op te geven.
Advertentie