Hoe ook ik met het consumptievirus ben besmet

Hoe ook ik met het consumptievirus ben besmet  

27 juli 2019 - 16:03

Woensdagavond in Pathé Amersfoort. Het is donker, gegarandeerd gekoeld en smogvrij. Tenminste, dat hopen we dan maar. Op zoek naar de nodige verkoeling heeft mijn familie besloten naar de film Aladdin te gaan. Terwijl we op een beschaduwd pleintje voor de ingang van de bioscoop een zuchtje wind proberen op te vangen, stroomt een golf aan klanten de Mediamarkt uit. De menigte consumenten zeult langwerpige dozen mee.

Mijn vader oppert nog dat er vast een uitzonderlijke speakerdeal bij de elektronicagigant moet zijn, maar bij binnenkomst blijkt niets minder waar. Er is een run ja, maar niet op geluidsinstallaties. De drommen klanten kopen ventilatoren. Kassarijen lang. Eén man houdt nog een doos met een traditionele ronde roterende ventilator vast, maar als hij de andere dozen ziet excuseert hij zich snel om ook zo’n nieuw model te bemachtigen.

Was het niet zo pijnlijk, dan had het een klucht geheten. Het klimaat verandert in recordtempo en wat doet de mens: hij schaft massaal nog meer hitte-producerende en milieuvervuilende apparatuur aan. Terwijl ik voor de langwerpige torens sta en me laat afkoelen, denk ik aan mijn Amsterdamse studio met betonnen muren die de warmte geleiden alsof het water is. Het is er bloedheet. En wanneer ik zeg bloedheet, bedoel ik dat de temperatuur in huis al dagen niet wil zakken onder de 38 graden. Ook ’s nachts niet.

En dan gebeurt er iets in mij. Iets waarvan ik niet verwacht had dat het zou gebeuren. Ik heb namelijk altijd gezegd dat ik voor die ene zomerse nacht in het jaar geen ventilator zal aanschaffen. Maar we zijn die ene nacht al lang voorbij. Ik voel het van binnen jeuken. Zeker wanneer ik de prijzen zie. Die verkoelende torens blijken namelijk helemaal niet zo duur. Voor drie tientjes heb je er al één. Van goedkoop, slecht plastic natuurlijk. Niets duurzaams aan.

Ik verzet me nog even, voor een ogenblik. Maar de ventilator draait, blaast en ik voel mijn lichaamstemperatuur voor het eerst in dagen eindelijk een beetje zakken. Het virus heeft me te pakken. De film begint over vijf minuten. Haastig grijpt de kortzichtige consument in me naar de eerste de beste doos. Ik koop een ventilator. Weliswaar geen energieslurpende airco, maar toch… wéér een apparaat, voor een paar dagen per jaar.

Door mij, door mensen zoals ik denk, fluistert m’n geweten terwijl ik die nacht schuldbewust m’n ventilator aanzet. Gelukkig zit er een timer op. Maar in slaap komen lukt niet. De ventilator blijkt niet tegen de hitte in mijn kamer opgewassen. En wanneer ik uren later toch in een plakkerige comaslaap beland, droom ik van smeltende ijsschotsen, vliegende tapijten en een rood aangelopen djinnie die klaagt dat ‘ie het heet heeft en zo snel mogelijk terug z’n lamp in wil. “Ik geef jullie geen wensen meer”, roept hij nog voor hij in een rookwalm oplost. “Jullie weten helemaal niet wat goed voor jullie is.” 

Ik schrik druipnat wakker en ga versuft voor de ventilator zitten die blaast en blaast in een vergeefse poging enige koelte aan een oververhitte wereld te geven. 

Oww, er gaat iets niet goed bij het opvragen van de reaguursels.
Reaguren Bekijk reaguursels {{totalComments}}
{{totalComments}} reaguursels geplaatst {{totalComments}} reaguursel geplaatst Er zijn geen reaguursels geplaatst.
Vernieuw
image/svg+xml
image/svg+xml
{{comment.nickname}}
{{comment.dateCreated | date:'dd MMMM yyyy - hh:mm:ss'}}
Niet ok Gemeld

{{comment.text}}

Vernieuw
Reaguren is niet mogelijk.
{{message}}
{{message}}
Je bent vergeten een reaguursel op te geven.
Advertentie