Ik wil een lesbische transvrouw van kleur als premier

Ik wil een lesbische transvrouw van kleur als premier 

09 maart 2019 - 11:26

Vandaag lopen in Amsterdam duizenden vrouwen, queer personen (en toegegeven: een groepje sympathieke heren) mee in de Women’s March. De jaarlijkse protestmars tegen geweld, onderdrukking, uitsluiting, seksisme, discriminatie, homo- en transfobie, racisme en xenofobie groeit, net zoals het feminisme trouwens dat steeds meer aan populariteit wint. 

Bijzonder: mannen protesteren voor zichzelf, voor loonsverhoging bijvoorbeeld. Vrouwen protesteren voor zichzelf en iedere andere kwetsbare groep of minderheid. Nog opmerkelijker: alles waar het woord “vrouw” of “women” in zit stoot mannen af. Vrouwenrechten zijn anno 2019 blijkbaar nog steeds geen universele mensenrechten waar we met z’n allen voor moeten staan.

Ronduit vermoeiend vind ik het dat bij onderdrukking van vrouwen altijd naar landen als Afghanistan en Somalië wordt gewezen of dichter bij huis, naar de onderdrukking van moslima’s in Nederland. Ondertussen wordt er vaker “vuile homo” en “hoer” geroepen in een gemiddeld voetbalstadion of studentenkoor dan bij de plaatselijke shishalounge of Turkse bakker. Maar laten we dat vooral afdoen als onschuldige locker room talk waar je prima president mee kunt worden.

Terwijl het mannelijke deel van deze samenleving praattafel na praattafel vult en zichzelf voldaan op de borst klopt, klaagt over al die vrouwen die zich als prinsesjes zouden gedragen en niet zouden werken, bungelt Nederland steeds lager op de lijstjes. Zoals op de International Gender Gap Index van het World Economic Forum. Nederland staat in hun laatste rapport op de 27ste plek, nog onder landen als Nicaragua, Rwanda, de Filipijnen, Namibië, Letland, Bulgarije, Zuid-Afrika, Barbados, Costa Rica, Cuba en Bolivia. Een positie die grotendeels het gevolg is van een gebrek aan vrouwelijk kapitaalbezit, vrouwen aan de top en de grote politieke ongelijkheid, die in de afgelopen vier kabinetten alsmaar gegroeid is.

Het is mooi dat minister van Engelshoven van Emancipatie (D66) gisteren op Internationale Vrouwendag eindelijk overging tot naming and shaming van grote bedrijven die nog steeds niet het marginale streven van 30 procent aan vrouwen in topfuncties halen. Maar het blijven loze woorden van een kabinet met een premier die het altijd over “de beste man op de beste plek” heeft en die weigert échte politieke druk te zetten. We zijn in dit land banger voor “positieve discriminatie” dan het tegengaan van daadwerkelijk discriminatie. Nederland was het enige land in de Europese Unie die zijn veto heeft gebruikt om een Europees quotum tegen te gaan, zelfs al heeft het in de VS en verschillende Europese lidstaten tot grote cultuurverschuivingen geleid.

Daarbij slaagt de Nederlandse overheid zelf ook niet in evenwichtige representatie. Politieke partijen durven geen vrouwelijke lijsttrekker naar voren te schuiven, omdat het wetenschappelijk herhaaldelijk is aangetoond dat dit tot onmiddellijk zetelverlies leidt. Vrouwen stemmen wel op mannen, maar mannen stemmen hier niet op vrouwen. Terwijl China tot Guinee-Bissau, Mongolië tot Pakistan, Burundi tot Kyrgyzstan, de Fado eilanden tot Peru vrouwelijke staatshoofden hebben gezien, is dit land nog steeds niet klaar voor een vrouwelijk premier. En lijkt het dit ook niet belangrijk te vinden. Is er dan helemaal geen hoop voor dit achtergebleven kikkerlandje? Ja, toch wel. De huidige gouverneur van Curaçao, die november 2013 aantrad, is een vrouw: Lucille George-Wout. En sinds 15 januari 2018 heeft Sint Maarten een vrouwelijke premier: Leona Marlin-Romeo. Oh, en voor de duidelijkheid, beiden vrouwen zijn zwart.

Misschien kunnen we daarom bij onze oud-kolonies in de leer. Volgens mij is het de hoogste tijd voor een vrouwelijke premier van kleur, die ook nog lesbisch en trans is. We hebben heel wat achterstand aan representatie in te halen. Ik kan zo een lijstje namen aandragen. Oh, ze missen ervaring? Ervaring is in dit land geen terechte kwaliteitseis, maar een ongelijk verdeeld privilege in handen van witte heren die nooit hebben leren delen of samen spelen. Als we moeten wachten tot ze die vrijwillig weggeven, moeten we nog heel wat demonstraties meemaken. 

Ik zeg: de barricades op!

Oww, er gaat iets niet goed bij het opvragen van de reaguursels.
Reaguren Bekijk reaguursels {{totalComments}}
{{totalComments}} reaguursels geplaatst {{totalComments}} reaguursel geplaatst Er zijn geen reaguursels geplaatst.
Vernieuw
{{comment.nickname}}
{{comment.dateCreated | date:'dd MMMM yyyy - hh:mm:ss'}}
Niet ok Gemeld

{{comment.text}}

Vernieuw
Reaguren is niet mogelijk.
{{message}}
{{message}}
Je bent vergeten een reaguursel op te geven.
Advertentie