Niet mijn oorlog, wel mijn gemeenteraadsverkiezingen

Niet mijn oorlog, wel mijn gemeenteraadsverkiezingen 

16 maart 2022 - 10:02

Het is niet mijn oorlog maar het zijn wel mijn gemeenteraadsverkiezingen. En dus stond ik maandagavond al op Rotterdam CS, waar in de hal een stemlokaal in de vorm van een witte tent en rode loper was neergezet. Keurig afgezet met van die rode kordons, want tja, er zou maar ‘ns een rij ontstaan. Quod non. Wat er wel stond, waren drie jongeren in keurig stemoutfits. Twee meisjes, één jongen. De jongen zag eruit alsof hij vuur zag branden.

"Goed dat je geholpen hebt", zei het meisje tegen hem.

"Heftig hoor", zei het andere meisje.

"Je zou maar moeten vluchten, ze hadden niet zoveel bij zich."

"Bijna niets, best raar als je vlucht."

"Wat zou jij meenemen? Het was echt weinig, zou dat alles zijn wat ze hadden?"

"Zouden ze alles hebben achtergelaten?"

"Jeetje, kun je je voorstellen, ze komen uit de oorlog, heftig hoor."

"Ik zou het echt erg vinden om te moeten vluchten."

Millennialpraat dat doorging. Twee werelden die samenkomen op het stemlokaal. We helpen waar mogelijk en voor zover het kan. Die jongen had blijkbaar vluchtelingen op CS opgevangen en ergens heenbegeleid. Zonder ze te zien, wist ik hoe weinig ze bij zich hadden. Een fractie van een seconde wilde ik de millennials uitleggen wat vluchten inhoudt. Dat als het om je veiligheid gaat, je zonder aarzelen je hele hebben en houden achterlaat. Je huis, je leven, je álles. Diep ademhalen Ebru – adem in, adem uit. Drie plastic tasjes had ik, waarvan de een onnodig was, dus eigenlijk twee plastic tassen. Zes jaar geleden inmiddels – adem in, adem uit. Terugval uit het niets – adem in, adem uit. De rij voor mij – twee personen – wilde niet oplossen, het stemmen liet nog even op zich wachten terwijl de stem van de psychotherapeut door mijn hoofd knalde: ‘je zult terugvallen blijven houden, daar doe je niets tegen, er zijn geen pilletjes voor’. Het was de zin waarmee ik opknapte na mijn vlucht uit Turkije, een vlucht die in niets te vergelijken is met de vlucht van de Oekraïners, behalve dan dat ze hun vrijheid kwijt zijn en daarmee hun leven, hun huis, álles wat ze drie weken terug normaal vonden. ‘Je vlucht met twee plastic tassen,’ wil ik de millennials toeschreeuwen en op het moment suprême stap je met alleen je handtas in het vliegtuig. Je hebt niets nada noppes nodig als je de kans hebt om te vluchten, behalve je paspoort, geld, passen en telefoon. Heus je hebt niets nodig.

Ik zwijg. De jongen die mijn stembiljet controleert is bezig – ik zwijg. We hebben geen idee wat vluchten is en we hebben geen idee hoe moeilijk het is om weer een ‘normaal’ leven op te bouwen. Een gegeven waar deze mensen nog lang niet aan toe zijn, hun trauma is pas net begonnen. Het lukt me om niet in paniek te raken en me te concentreren op de plek waar ik ben: het stemlokaal op Rotterdam CS. Ik vouw de stemformulieren uit, zoek op de Lijst van Leefbaar Rotterdam mijn kandidaat (Tanya Hoogwerf, nummer zes), pak het tweede formulier voor de wijkraad erbij, maak een willekeurig vak waar Leefbaar Rotterdam bij staat rood en lever het geheel weer in.

Kalm en collected stap ik het stemlokaal uit. Waar de millennials het ondertussen over hebben, gaat aan mij voorbij. Het is niet mijn oorlog. Maar het zijn wel mijn gemeenteraadsverkiezingen: in vrijheid in een leefbaar Rotterdam.

Oww, er gaat iets niet goed bij het opvragen van de reaguursels.
Reaguren Bekijk reaguursels {{totalComments}}
{{totalComments}} reaguursels geplaatst {{totalComments}} reaguursel geplaatst Er zijn geen reaguursels geplaatst.
Vernieuw
image/svg+xml
image/svg+xml
{{comment.nickname}}
{{comment.dateCreated | date:'dd MMMM yyyy - hh:mm:ss'}}
Niet ok Gemeld

{{comment.text}}

Vernieuw
Reaguren is niet mogelijk.
{{message}}
{{message}}
Je bent vergeten een reaguursel op te geven.