Op m’n 32ste had ik dit leven wel gezien

Op m’n 32ste had ik dit leven wel gezien 

05 februari 2021 - 13:00

Op m’n 32ste had ik dit leven wel gezien. De reizen gemaakt waar ik van droomde, het huis gekocht dat ik als kind ambieerde, de opleiding afgerond zoals het hoorde, de banen gedaan die pasten, de liefdes gekend en verloren – dat het leven alleen nog een herhaling van zetten zou worden, was overduidelijk. Het was geen vroegtijdige depressie, ook geen mistroostig moment van melancholie. Slechts een constatering van de werkelijkheid die iedereen om me heen probeerde te ontkrachten. Nee joh, het leven moet nog beginnen, wacht nou maar af, het wordt allemaal nóg mooier, nóg beter, nóg groter, nóg leuker.

Ongetwijfeld. Maar allemaal varianten op hetzelfde thema. De uitdaging zit in het optimaliseren van de varianten. Wat op zich prima lukte – over het algemeen dan. Ik leerde Theo van Gogh kennen, de corporate baan ging in de wilgen, het vrije bestaan als columnist lonkte, Mohammed Bouyeri pleegde de eerste islamitisch terroristische daad op Nederlandse bodem en verder kabbelde het leven voort zonder ooit nog hetzelfde te worden. Prima. Een landarrest en verhuizing verder, zitten we inmiddels in een situatie die lockdown heet. Er heerst blijkbaar een pandemie die noodzaakt dat iedereen behalve degenen die besluiten nemen, failliet gaat en/of psychisch doordraait. Het wordt gebracht met een jaloersmakende onverschilligheid. "We doen dit ‘samen’. Hou vol! ‘We’ moeten hier doorheen." We – really? Een blinde panda kan zien dat door de bangmakerij door virologen het al zo enorm uit de klauwen is gelopen, dat er geen weg terug is. Dit leven, zoals het nu is, is het nieuwe normaal. En dan denk je dat je alles gezien hebt in dit leven…

Inmiddels ben ik blij dat ik alles gezien heb in dit leven. Wat rest, is om te huilen. Ik zie mijn neefjes achter hun laptop leren lezen en schrijven. Ze zijn slim, ze hebben ouders die niet alleen het Nederlands beheersen maar ook voldoende middelen hebben om die shitzooi die laptop, iPad en weet ik wat nog meer heet, aan te schaffen. Ik zie de vijftienjarige dochter van een vriendin elke dag bij mij komen leren; op deze manier houdt ze het ritme van ‘naar school gaan’, is ze weg bij haar ouders met wie ze al een jaar opgesloten zit (met wie ze het goddank prima kan vinden) en krijg ik elke dag een app’je vanaf de tweede etage: of er vriendjes en vriendinnetjes langs mogen komen. Sure. Altijd. Ik zie een vriend die net kleiner is gaan wonen omdat de kinderen volgend jaar toch de deur uitgaan en die nu gillend gek wordt met vier volwassen in huis. Kom maar hierheen, ik heb nog wel een kamer. Ik zie een vriend die aan een nieuwe baan begon tijdens de lockdown vanachter zijn beeldscherm: totale waanzin en het gebrek aan menselijk contact zorgde ervoor dat hij de handdoek in de ring gooide. Met je nieuwe normaal. En samen.

Ik zie het ‘lijden’ van de happy few. We lachen om onze situaties, bestellen nog maar ‘ns een nieuw interieur, halen de schouders op bij vliegtickets die ook dit jaar niet zijn verzilverd, ruilen thuisbezorgd in voor afhalen bij de locals, hebben inmiddels Netflix, Pathé Thuis én Amazon Prime uitgespeeld, tellen onze zegeningen en vallen de kat lastig. Die anderen, die hebben het pas moeilijk.

40.000 kinderen die mishandeld worden door de lockdown – nee door hun ouders. Maar toch ook een beetje extra door de situatie waarin ze zich bevinden: thuis, in een onveilige omgeving, beroofd van hun sociale controle van school. Ik lees over zelfmoorden van zowel jongeren als ouderen, omdat het leven zonder structuur, zonder menselijk contact geen leven is of zin heeft. Ik hoor de verhalen van ‘my locals’, die verkrampt van moedeloosheid zeggen op ‘een zonnige zondag 10% van de omzet’ te halen. ‘En dan hebben we een topdag’. Of de zorg over hun personeel want tsja, de huur moet betaald worden en het pensioen is bijna opgegeten: ‘ik zoek een baantje’. Ik loop voorbij de Albert Heijn om de local de supporten die net open is: "drie weken zijn we open geweest in september. Wil je ajb niet zitten bij de buurman, hij heeft een officiële waarschuwing gehad omdat onze klanten er gingen zitten." Ik koop bloemen en planten bij de locals en negeer de prijzen waar ze me zelfs voor waarschuwen.

Opeens leef ik een leven wat ik op mijn 32ste niet had voorzien.
En het bevalt me niets.

De overheid heeft ons zó bang gemaakt voor het virus dat zelfs de meest redelijke hoogopgeleide mensen, die het durven te bestaan om te wijzen op schadelijke neveneffecten van de lockdown, kaltgestellt worden. ‘We’ zijn allemaal wappies, terwijl de ware wappies juist degenen zijn die zijn gaan geloven dat 7 miljard mensen wereldwijd een vaccin kunnen krijgen. Zullen krijgen. Het enige wat 7 miljard mensen tegelijkertijd doen, is ademhalen en op zijn tijd, sterven. Vertaal het vaccin naar geld en stel je voor dat 7 miljard mensen állemaal 20€ zullen krijgen. De gedachte alleen al is lachwekkend. En toch heeft het angstnarratief de helft van de wereldbevolking in haar greep en moet iedereen lijden onder het meest onvermijdelijke wat de mens kent: de dood. Op mijn 32ste had ik de helft van de wereld gezien en meende ik oprecht dat die andere helft me gestolen kon worden. Inmiddels ben ik blij dat ik die ene helft tenminste gezien heb; de kans dat die andere helft< ooit weer bereikbaar wordt, wordt met de dag minder. Wat dat betreft sprak Mark Rutte nou ‘ns voor één keer de waarheid: de wereld zoals die was, komt nooit meer terug.

Hij vergat erbij uit te leggen dat dat komt omdat we never nooit allemaal gevaccineerd kunnen worden. En dat tegen de tijd alle vliegtuigmaatschappijen en hotels failliet zijn. Wat overblijft is voor de happy few – waar ik tegen die tijd ook niet toe zal behoren. Het zal. Hij hield een wortel voor, gezagsgetrouw als we zijn deden wat de overheid van ons vroeg. Iets met ‘samen’. ‘Samen’ gaat echter twee kanten uit: hou ‘es op met het valse angstnarratief, bied excuses aan voor deze totalitaire insteek – en hou ermee op - óf geef toe dat we ons wereldwijd moeten neerleggen bij een andere levensstijl. Niet meer reizen en erkennen dat de dood dichterbij is dan we denken. 32 jaar geleden had ik dit leven wel gezien. Nooit had ik gedacht dat de twilight zone waarin we ons nu bevinden, een bestaan is waar ik niet in wil leven.

Oww, er gaat iets niet goed bij het opvragen van de reaguursels.
Reaguren Bekijk reaguursels {{totalComments}}
{{totalComments}} reaguursels geplaatst {{totalComments}} reaguursel geplaatst Er zijn geen reaguursels geplaatst.
Vernieuw
image/svg+xml
image/svg+xml
{{comment.nickname}}
{{comment.dateCreated | date:'dd MMMM yyyy - hh:mm:ss'}}
Niet ok Gemeld

{{comment.text}}

Vernieuw
Reaguren is niet mogelijk.
{{message}}
{{message}}
Je bent vergeten een reaguursel op te geven.