#TEAMJETTREBEL

#TEAMJETTREBEL 

09 augustus 2021 - 11:33

Paupers zijn het, artiesten. Paupers, niet in de denigrerende betekenis van het woord, maar gewoon paupers: Latijn voor een ‘arm persoon’. Of dacht dat je dat iedereen die op een podium staat miljonair is? Zoals iedereen die een tekst kan schrijven, dat ook zou zijn? Nope. De enige mensen in Nederland die nog kunnen rondkomen en een fatsoenlijk salaris hebben, zijn politici. Vooral die in Den Haag. Rond de 100.000 euro krijgen de lieden die zich ‘volksvertegenwoordiger’ mogen noemen in de Tweede Kamer. En degenen die zich staatssecretaris of minister mogen noemen, krijgen iets variërend tussen 160.000 en 171.000 euro, met als uitschieter onze MinPres, die voor zijn bewezen diensten 180.000 euro en meer krijgt.

Politici zijn duidelijk geen paupers. Nee, paupers zijn de anderen: artiesten (auteurs trouwens ook). Uiteraard zijn er uitzonderingen op de regel, er zijn artiesten (en auteurs) die van hun vak kunnen leven. Althans, tot onze politici besloten dat artiesten, of het nu musici, acteurs of zangers zijn, niet meer mochten werken. Want lockdown. Want kerona. Want pandemie. Want de hele wereld gaat naar de klote. Daarom mogen we niet meer uitgaan, moet er broodroof gepleegd worden en ja hey, zoek het lekker uit hoe je aan je geld komt, we steunen je wel maar toch weer niet en de culturele sector, of dat nu theaters of evenementen zijn, is totaal irrelevant, een luxe hobby.

En dat terwijl het enige beroep dat ook in tijden van niet-pandemie mateloos irrelevant is, toch wel dat van politicus moet zijn. En zo kon het gebeuren dat onze politici de culturele sector, van artiesten tot museumdirecteuren, van concertzalen tot technici, van evenementen tot sportvelden, overbodig verklaarden. Zo kon het gebeuren dat artiesten, van jong tot oud, van startend tot bijna afgeschreven, van doorbrekend tot topper, van de een op de andere dag thuis kwamen te zitten – net als hun publiek. Thuis zonder werk, thuis zonder levensvervulling en last but not least: thuis zonder geld. Degenen die echter nooit zonder geld thuis hebben gezeten, zijn politici en ambtenaren. Zij krijgen al meer dan een jaar honderd procent uitbetaald, hoeven geen aanvraag voor TOZO of NOW te doen, laat staan dat ook maar iemand controleert of ze hun werk doen. Zelfs een regering vormen met de drie, vier, vijf grootste partijen lukt ze niet. Niet omdat het niet kan, maar omdat ze niet willen. En desondanks krijgen ze hun 100.000, hun 160.000 en godbetert hun 180.000 euro.

Artiesten zijn paupers. Auteurs ook – laat ik mezelf niet uitsluiten. En waar artiesten nog de hoop hadden om deze zomer op te treden en een beetje geld te verdienen, heeft het kabinet ze dat VERBOTEN! In al hun pandemiepaniek hebben Hugo en Mark besloten dat alleen eendaagse evenementen door kunnen gaan, met niet meer dan 750 man.

Het is een wonder dat de evenementenbranche en artiesten nog met onze wereldvreemde politici in gesprek zijn. Om een evenement van 750 man winstgevend te maken, moet je een ticketprijs van minstens 1000 euro vragen. Klinkt veel maar hey, als ministeries 5.1 miljard kwijtraken mag je niet eens beginnen over veel. En veel? Hoezo veel?! Locatie huren. Podia bouwen. Elektra aanleggen. Licht en geluid regelen. Beveiliging en vervoer fixen. Artiesten betalen – tóp artiesten betalen. Promotie, marketing en aankleding organiseren. Afbouwen. Logistiek van en naar regelen. En dat voor één, enkele dag. Wat denken jullie zelf, Hugo en Mark? Dénken jullie überhaupt?!

Artiesten (en auteurs ook) mogen dan paupers zijn, we zijn wel paupers die staan voor wat we doen. Wij weten dat anderen gelukkig worden van ons werk, en als we daar dan iets op moeten inleveren, weet je: dan doen we dat. Wij houden van ons vak, wij zijn óns vak. Ja. Wij konden prima leven als paupers en totdat Mark en Hugo zich met ons bemoeiden, ons levenswerk bemoeilijkten (van auteurs misschien wat minder dan van artiesten), accepteerden we dat we voor een fooi werkten. Het maakte ons gelukkig. Ooit. In een ver verleden. Podium. Licht. Muziek. Plezier. Mensen. Nog meer mensen. Applaus. Een echo uit het verleden, een verre herinnering.

Maar dankzij een stel échte paupers in Den Haag, krijgen we de artiesten ook deze zomer – dit jaar? – niet live te zien. Gekmakend. Voetballers wél in een stadion, artiesten niet. Er is geen ander woord voor politici dan paupers. Absurd betaalde, geen cent inleverende, megalomane van hun machtspositie genietende paupers. Over de rug van professionals als Jett Rebel, Danny Vera en vele anderen. 

Oww, er gaat iets niet goed bij het opvragen van de reaguursels.
Reaguren Bekijk reaguursels {{totalComments}}
{{totalComments}} reaguursels geplaatst {{totalComments}} reaguursel geplaatst Er zijn geen reaguursels geplaatst.
Vernieuw
image/svg+xml
image/svg+xml
{{comment.nickname}}
{{comment.dateCreated | date:'dd MMMM yyyy - hh:mm:ss'}}
Niet ok Gemeld

{{comment.text}}

Vernieuw
Reaguren is niet mogelijk.
{{message}}
{{message}}
Je bent vergeten een reaguursel op te geven.