Veldwerk

Veldwerk 

16 december 2019 - 14:22

Het gaat niet goed met de prostitutie in Amsterdam. Ik heb daaromtrent veel veldwerk verricht, ten bate van m’n boek De huilende hoeren, dat volgend jaar verschijnt. Veldwerk is zeer belangrijk voor een schrijver, opdat hij beslagen ten ijs komt, weet waarover hij het heeft, en geen onzin vertelt. De meeste schrijvers doen weinig of geen veldwerk, en dat is meteen te merken aan hun flutromans of hun non-fictiegezeik.

Neem nu een vodje dat sinds een paar jaar beschouwd wordt als een klassieker in de Nederlandse Letteren, Eus van de multi-instrumentalist Öczan Akyol. Hij beschrijft onder meer, op een quasi autobiografische wijze, dat hij (het ik-personage dat als roepnaam Eus draagt), in de gevangenis heeft gezeten. Akyol had in zo’n gevangenis veldwerk moeten doen, en dat heeft hij nagelaten. Op die manier komen z’n bajesimpressies heel ongeloofwaardig over.

Ik ken een Turk die écht in de gevangenis heeft gezeten, Muharem Pörnek – een lid van de Gentse turkenmaffia en een goeie vriend van mij – en ik liet hem Eus lezen, en hij zei naderhand dat het een lachertje was. ‘In de petoet gaat het er heel anders aan toe,’ zei Muharem. ‘Ten eerste staat in dat boek dat er geregeld verkrachtingen zijn in de gevangenis. Dat is pertinent onwaar. Er wordt wel eens door een gevangene over de pik van een andere gevangene geaaid, maar verder gaat het niet. Vooral Turkse gevangenen zijn zeer zedig en preuts. We gaan altijd onder de douche met minstens twee zwembroeken aan. We praten nooit over seks, en van homoseksualiteit hebben we eigenlijk nog maar zelden gehoord. Volgens ons, Turkse brothers, bestaat dat niet eens.

Ten tweede, Eus zegt dat er in de gevangenis drugs te verkrijgen zijn. Dat is ook lulkoek. We roken onze sigaretjes, en daar houdt het mee op. Turken zijn niet dol op drugs. Wij vinden het instrumenten van de duivel. We mogen trouwens geen drugs gebruiken van onze moeders.

Ten derde, dat bountyschrijvertje beweert dat in de gevangenis vaak aan racisme wordt gedaan. Bullshit. Wij Turken schelden nooit een blanke of een zwarte uit, en deze mensen schelden nooit een Turk uit, al heeft een mulat mij wel eens “Bangerik” genoemd, maar dat kwam omdat ik een muis, die we levend gevangen hadden, niet durfde doorslikken, en ik daardoor een weddenschap verloor. Dus Herman, zeg jij maar tegen die Akyol dat hij in het vervolg wat beter z’n veldwerk moet uitvoeren voor hij weer ‘ns een hoop rotzooi gaat schrijven.’

Maar goed, voor De huilende hoeren ben ikzelf effectief de baan opgegaan; heb ik de Amsterdamse prostitutie van binnenin en van buitenuit bestudeerd; sprak ik met pooiers, temeiers en hun families, en ik ging zelfs zover om aan één hoer, Natascha uit Amsterdam Noord, te vragen of ze ooit was klaargekomen bij een klant. ‘Eén keer,’ zei ze, en toen noemde ze de naam van een Bekende Nederlander. Ik zal discreet blijven en deze naam niet vermelden, maar wie had ooit van uitgerekend dié gozer, die eruit ziet als een flikker die zo nichterig is dat hij vrouwelijker lijkt dan een al te verwijfd mokkel, een beroepsslet zou kunnen bevredigen? In m’n roman De huilende hoeren zal ik hem het pseudoniem Marcel Nier geven, en zal ik verzwijgen dat hij een kaalkop heeft, veel in de sportschool verblijft, en op tv heel onsympathiek overkomt. M’n veldwerk is immers onovertroffen.

Oww, er gaat iets niet goed bij het opvragen van de reaguursels.
Reaguren Bekijk reaguursels {{totalComments}}
{{totalComments}} reaguursels geplaatst {{totalComments}} reaguursel geplaatst Er zijn geen reaguursels geplaatst.
Vernieuw
image/svg+xml
image/svg+xml
{{comment.nickname}}
{{comment.dateCreated | date:'dd MMMM yyyy - hh:mm:ss'}}
Niet ok Gemeld

{{comment.text}}

Vernieuw
Reaguren is niet mogelijk.
{{message}}
{{message}}
Je bent vergeten een reaguursel op te geven.