Vliegschaamte

Vliegschaamte 

01 juni 2019 - 12:12

Ik lijd aan vliegschaamte. Vroeger leed ik aan vliegangst, maar die heb ik ondertussen overwonnen. Iedere keer als ik in een vliegtuig stap – en dat is nogal vaak, veel te vaak – voel ik me schuldiger. Ik rijd geen auto, heb vlees en zuivel grotendeels afgezworen, maar wat kan compenseren voor die duizenden kilometers hoog in de lucht? Niets dus. Vervuiling is vervuiling. De vraag is dan ook eerder of ik veel vervuil of extreem. Het feit dat ik de afgelopen tijd veel programma’s over klimaatverandering presenteer en aan de Netflix-documentaire “Our Earth” ben begonnen, heeft mijn klimaatdepressie er niet beter op gemaakt. Ik ken te veel cijfers. Te veel beangstigende prognoses. Te veel ongemakkelijke waarheden. Ik zal ze hier niet herhalen, want dan slaapt u net zo slecht als ik. Maar het is erg. Veel erger dan we willen weten. Geef dan Trumps en Baudets gemakkelijke leugens maar. Ontkennen is namelijk makkelijker dan de feiten kennen en niet meer kunnen vergeten.

Terwijl ik aan boord van de reusachtige KLM-Boeing stap, weet ik het zeker: ik ben een megavervuiler. Mijn voetafdruk blijft maar groeien. Ik heb poten als een reus. Ik hang dertien uur in de lucht als het vliegtuig een tussenlanding maakt op Singapore om – oh gruwel – te tanken. Terwijl de stalen blauwwitte vogel gretig kerosine drinkt, drentel ik onrustig rond de gate. Mijn vlucht is nog niet afgelopen. Terug in het vliegtuig neem ik ongemakkelijk plaats op een al even ongemakkelijke stoel, ingeklemd tussen een Singaporees koppel. Vrouw links. Man rechts. Ze beginnen direct tegen mij te praten.

“Where are you from? Oh Amsterdam. That’s far… really far!” Het schaamrood wil de rest van de vlucht niet meer van mijn kaken. Een stewardess komt langs en deelt wegwerp-headphones in plastic gesealde zakjes uit. Het koppel neemt ze gretig aan en scheurt de zakjes met hun tanden open. Ik word misselijk. Vijf minuten later wordt er een plastic pakketje op m’n klaptafeltje geserveerd. Wanneer ik het open tref ik plastic bestek aan – het tweede setje al die reis – maar ook de zoveelste tissue, peper- en zoutzakjes die direct de vuilniszak in gaan en een zwarte placemat van een ondefinieerbaar soort kunststof.

Het eten komt. Goedkope, onsmakelijke bio-kip in plastic bakjes. En nog van zwart kunststof ook. Dat is de ergste soort is mij ooit verteld. Ik heb op slag geen trek meer en besluit eenmaal terug in Nederland definitief veganist te worden. De bakjes blijken slechts het begin van een opstapeling van plastic, tissues en zinloze verpakkingen.

Ik houd van reizen. Mijn werk draait om het ontmoeten en onderzoeken van werelden ver voorbij onze landsgrenzen. Ik reis dus ik besta. Maar dit gaat zo niet langer. Want als ik wil dat deze aarde blijft bestaan en er überhaupt iets overblijft om voor te reizen, zal ik voorlopig thuis moeten blijven. 

Oww, er gaat iets niet goed bij het opvragen van de reaguursels.
Reaguren Bekijk reaguursels {{totalComments}}
{{totalComments}} reaguursels geplaatst {{totalComments}} reaguursel geplaatst Er zijn geen reaguursels geplaatst.
Vernieuw
image/svg+xml
image/svg+xml
{{comment.nickname}}
{{comment.dateCreated | date:'dd MMMM yyyy - hh:mm:ss'}}
Niet ok Gemeld

{{comment.text}}

Vernieuw
Reaguren is niet mogelijk.
{{message}}
{{message}}
Je bent vergeten een reaguursel op te geven.
Advertentie