Xaviera verdient een spuitje

Xaviera verdient een spuitje  

28 februari 2020 - 10:09

Mijn personal trainer is een Armeniër. Eens in de zoveel tijd vindt hij het nodig om af te spreken voor de lunch. Trainers zijn mensen die dicht bij je komen, ze weten precies hoe het met je gaat. En als je ze ontwijkt, is er iets aan de hand. De afgelopen maanden was ik een schim op de sportschool, dus lunch it is. 

Hij heeft, net als ik, geen roots in Nederland. Net als ik heeft hij geen emoties bij de tranen van terroristen, het gedram van uitgeprocedeerde Kick Outers, mensen die janken over inclusiviteit terwijl ze zwaaien met messen, oma’s en vrouwen overvallen, en denken dat racisme in het Nederlandse DNA zit. Anders dan haat. Hij haat ze – net als ik.

“Mag je niet zeggen,” zeg ik. “Je mag niet haten.”

De meest brede man van de sportschool trekt zijn wenkbrauw op. “Het is toch zo? Terroristen zijn terroristen. Die zijn niet te genezen en moeten niet vrijgelaten worden. Dat vindt iedereen, behalve mensen die beleid maken. Politici.”

Het is best fijn om onder mensen zonder roots te zijn. Er zijn geen kaders waarin gedrag hoort of niet hoort. Het gaat om de mens en zijn handelen. Als jij bent afgereisd naar Syrië om ‘mashallah inshallah whatever Allah’ het kalifaat te stichten, hoop ik dat je daar blijft. In honderdduizendmiljoen stukjes.

“Die ene terroriste kreeg geld voor haar tv optreden,” zegt hij vol ongeloof.

“Geld? Meer dan dat ik verdien met een column.”

Zijn verbazing dat dit allemaal kan in Nederland, houdt niet op. Mijn frustratie dat iedereen die ik ken en niet ken, vindt dat dit niet moet kunnen, is eindeloos. Elke normale burger van Nederland hoopt dat terroristen in Verweggistan de dood vinden voordat ze een ander vermoorden. En ja, ook vrouwen. Behalve politici.

“Geen enkele man is sterk zonder zijn vrouw”, zegt de spierbundel tegenover me.

“Het zijn jouw woorden”. Al zou het niet waar zijn, zou ik het niet ontkennen.

“Ze hebben die mannen gefaciliteerd”, voegt hij toe.

Mijn advocaat Richard Korver belt. Furieus over dat het Parool zonder waarschuwing vooraf een artikel online heeft gezet dat een Syriëgangster ‘wordt verdacht van het bedreigen van columniste Ebru Umar’. Waarom ze verdacht zeggen, is mij een raadsel. De tweet stond open en bloot op Twitter. Het poppedopje heeft natuurlijk niets gedaan, behalve agressief zijn. Het zijn trauma-triggers, dit soort berichten. Negeren is het beste, maar wat moet dat moet, informeert Richard: aangifte doen. Ik gun haar een enkeltje hel. En dan nog een stukje verder. Energy drain in de maak. Zeg maar dag tegen de sportschool.

“Je mag niet haten”, herhaal ik vlak, meer tegen mezelf dan tegen mijn trainer.

“Tuurlijk wel”, zegt hij. “Terroristen hebben het Corona-virus opgelopen, wist je dat? Er is een remedie hoor. Een spuitje. Heus.”

Ik schiet in de lach. Mag natuurlijk niet, lachen om een effectieve oplossing. En toegeven dat dit een effectieve oplossing is, mag al helemaal niet. Dan maar aangifte. 

Oww, er gaat iets niet goed bij het opvragen van de reaguursels.
Reaguren Bekijk reaguursels {{totalComments}}
{{totalComments}} reaguursels geplaatst {{totalComments}} reaguursel geplaatst Er zijn geen reaguursels geplaatst.
Vernieuw
image/svg+xml
image/svg+xml
{{comment.nickname}}
{{comment.dateCreated | date:'dd MMMM yyyy - hh:mm:ss'}}
Niet ok Gemeld

{{comment.text}}

Vernieuw
Reaguren is niet mogelijk.
{{message}}
{{message}}
Je bent vergeten een reaguursel op te geven.